Поамикецаемся?..

Сегодня на курсах редактирования и дизайна мы сдавали учебные проекты.

Воробьёв назвал лучшими две газеты: «Папам info» (мою) и «Бессоницу» (чью-то ещё). В этом, разумеется, не только моя заслуга, но и дизайнера Марины (проекты делали парами), которая оказалась лучшим дизайнером среди наших дизайнеров.

PDF уже на сайте »»

Тусили разные ещё люди, которые обычно у нас на занятиях не бывали. Зашла легендарная Маша Евневич, которая когда-то много публиковалась в «Gaude», а сейчас замглавред в «Деловом Петербурге». Прочитала все учебные проекты (сочувствовал, не хотел бы прямо вот все читать). Комментировала.

На фото Мария Евневич читает «Папам info»:

Maŝa interparolas kun la patrino:

Maŝa insistas, ke krokodilino ne krokodilu:

«Ваш малыш уже появился на? Или Вы ждете его появления в ближайшее время? Тогда Добро пожаловать в раздел колясок для младенцев…»

Понравилось вот это энергичное "появился на?" :)

Tute elstara paĝaro de Dick Dosseman pri Turkio, multegas tre interesaj fotoj, la fotoj estas komentitaj (angle k turke): http://www.pbase.com/dosseman

Mi rememorigu mian rilaton al Turkio: krom la ĝenerala raviteco pro tiu lando mi ankaŭ havas heredon de prapatroj de la patra linio, kiuj loĝis en la regiono de Kars 2-3 dekjarojn fine de la 19-a jarcento (kaj poste, ĉ. 1902, translokiĝis al Vladikavkaz, kie ankaŭ mi naskiĝis). Kiam mi pensas pri molokanismaj profetoj, kiuj komence de la 20-a jc. ekinstigis sian popolon migri al la okcidenta bordo de Usono, mi ne povas ne pensi ektreme, ke eble ili vere aŭdis averton de Dio… Post paso de 10-15 jaroj en la regiono komenciĝis teruraĵoj, kiujn ja evitis ĉiuj migrintoj. Bonŝance ankaŭ miaj prapatroj formigris, kvankam ili preferis la tiam pli facilan vojon: ne al nekonata Usono, sed al Vladikavkaz, kie jam estis tiam tre forta molokanisma komunumo, konsistiganta signifan parton de la urba loĝantaro.

Mi multe ĝuis la paĝaron kaj multe pli bone imagas nun la lokojn, kiujn mi ŝatus vidi iam: Kars, la nigramara bordo en Urdu kaj ĉirkaŭe, Bursa, certe Istanbul kaj aliaj.

Rigardante al tiu ĉi foto mi pensas, ke ankaŭ mia praavo Petro povintus promeni kun la aliaj knaboj en tiu sama strato…

«We chose Matthew 28:28, the great commission, as our central text», legas mi en la teksto, kiun mi devas traduki en la rusan. Strangege, en la rusa Biblio tiu verso forestas, la libro de Mateo finiĝas je 28:20. Denove diferenco en numerado, mi kredas, kiel en Psalomaro (tie eĉ ĉapitroj estas diverse numeritaj).

La «granda komisio» en la rusa:
19 Итак идите, научите все народы, крестя их во имя Отца и Сына и Святаго Духа, 20 уча их соблюдать все, что Я повелел вам; и се, Я с вами во все дни до скончания века. Аминь.

1. Dum la paŭzo inter miaj matenaj kaj posttagmezaj lecionoj mi anstataŭ preni por riparado mp3-ludilon, revenis hejmen. Estis bela sperto de komuniko kun la filino. Ŝi estis tre romantike pensema hodiaŭ, ne kiel kutime — ien arde strebanta. :)

2. Vikipediisto A...mer relative afable reagis al mia interveno rilate lian projekton de la latinida avara alfabeto. Antaŭe li estis multe pli akra, kaj reon de tio mi ne volis. Samtempe li afable fuŝis, montrinte sian ipo-adreson, kiun mi por ajna okazo konservu. Estas stranga persono: scipovanta aspekti kaj tre sobra kaj tre emoci-gvidata.

3. Mi ĝenerale ŝatis la hodiaŭan kurson pri ĵurnalismo. Ni, ĉiuj en la grupo, sonigis siajn studajn amaskomunikilajn projektojn kaj estis kritikataj fare de la aliuloj kaj de la gvidanto. Tiel mi ekhavis pli klaran imagon pri miaj tri projektoj, sed plu ne povas elekti unun el tiuj tri tre logaj ideoj.

4. Mi bone promenis laŭvoje de la vespera kurso. Iom ĝenis la forta vento, sed mi ĝuis, ke ĝi ankoraŭ ne estas tia malvarmega, kia ĝi povas esti en ĉi-urbo.

5. Estis bonega vespermanĝo kun ĉiam pli ĉarma edzino, kiu cetere hodiaŭ verkis Esperantan lulkanton por Maŝa kaj fanfaronis pri ĝi al mi. La teksto estas tre bona, mi estas feliĉa.

Ekde la 11-a de oktobro mi ekstudis laŭ jarlonga programo «Redaktado kaj aspektigo en amaskomunikiloj» ĉe mia (filologia) fakultato de la Peterburga Ŝtata Universitato. Dum du jaroj mi pensis pri aliĝo al la programo, kaj jen ĉi-jare maturiĝis por tio. Evidentiĝis, ke partopreno kostas tolereblan sumon kaj la templano enhavas preskaŭ ĉion, kion mi deziris scii pri ĵurnalismo.

Kadre de la programo ni vizitos kelkajn redakciejojn (i. a. la redakcion de «Деловой Петербург/Komerca Peterburgo», kiu estas konsiderata aparte alteteknika).

Kaj oni certe multe verkigos nin kaj eĉ igos nin aperigi la verkitaĵojn en veraj amaskomunikiloj. Ĵus mi devis kun iom da peno verki «eseon pri io aktuala», kiam mi ne vere havis multe da inspiro por tio. Verki, eĉ kiam forestas inspiro, estas kredeble scipovo de profesia ĵurnalisto.

La sola tortura afero pri la tuta mia studa iniciato estas, ke mi ne vere certas, ke mi volas iĝi ĵurnalisto. Tamen investante monon, energion kaj tempon en la studon, mi eble ne havos alian eblon…

Kiu sendube gajnas de mia studemo, estas la Movado. Ĉar tiel ja okazas la delonge aspirata en UEA «pliprofesiiĝo».