В. Иванов, 04.05.2010 La viza sistemo daŭre abomenas. Antaŭe mi jam blogis pri tio, kiel en 2008 vico en la finnlanda konsulejo malebligis mian vojaĝon al TEĴA-evento en Litovio (ĉar mia pasporto estis en la konsulejo pli ol monaton). Nun okazis io eĉ malpli verŝajna…
Por ricevi novan bulgaran vizon (Bulgario estas ankoraŭ ekster Ŝengeno), ni bezonas nuligi la antaŭan. Ĉar ne eblas longigi vizojn (ankoraŭ unu aĉaĵo de la viza sistemo), necesas ricevi la novan, ĉar la malnova finiĝos en la tago, kiun ni planas pasigi ĉe la maro. Do mi iris en la konsulejon por nuligi la vizojn.
La komenco estis senproblema, estas neniom da atendantaj homoj en la peterburga konsulejo de Bulgario. Sed la bulgara oficistino, rimarkinte, ke la antaŭan vizon ni ricevis en Moskvo, rifuzis nuligi ilin. Ŝi eĉ ŝajnis esti iom ofendita, ke mi ne avertis, ke la vizoj estas aliloke eldonitaj. Mi estis ŝokita kaj provis klarigi al ŝi, ke temas pri vizoj ĝuste de Bulgario, sed ne de iu alia ŝtato. Laŭ ŝiaj vortoj, mi devas nun vojaĝi al Moskvo (ĉ mil kilometrojn for, ĉ 100 EUR da aldona elspezo) por nuligi ilin tie.
Mi damne opinias maljuste eĉ pagi pro la ricevo de bulgaraj vizoj, surfone de mia publika penado pri la bulgara lingvo, kulturo kaj turismo (blogumado en diversaj medioj, aktivado por reproskimigo de ĝemelurboj, lingva festivalo, la Bulgara Semajno, la bloga konkurso ktp). Sed mi pretas fari, kiel oni postulas de ĉiuj. Sed pagi tempon kaj monon por seniĝi je vizo estas vere strange. Kaj estas ege malmoderne en la 21a jarcento sendi homon el unu urbo al la alia (en la sama lando) por ion fari en alia filio de la sama organizo.
Mi estas humiligita kaj pripensas sendi plendleteron al la Ministerio en Sofia.
Ne klaras al kiu sendi plendleteron pri la ekzisto de vizoj ĝenerale. Ja eblus anstataŭigi tiun sistemon per io pli fleksebla — ekzemple, enirpermeso sen fiksita eksdatiĝo kun registriĝo ĉe eniro. Aŭ fari la vizojn longigeblaj.
В. Иванов, 08.12.2009 Iom da impresoj el la bulgara urbo Kardĵali, kiun mi forlasas ĉi-matene post semajnlonga restado.
La urbo en kelkaj partoj aspektas kiel tipa postsocialisma urbo, ja en bela montaro, sed, ankaŭ kiel en aliaj bulgaraj urboj, la multetaĝaj loĝblokoj estas iom pli personecaj, pli belaj kaj havas iajn nobligajn ecojn — kiel ekzemple vitraj elementoj en la enirpordoj de ŝtuparejoj (en Rusio neniam eblas: pro klimata severeco kaj pro vandalismo) aŭ interesaj balkonoj. La ŝtuparoj en la blokoj estas prizorgitaj, multaj loĝantoj skribas sian familinomon sur la pordo. Samtempe domoj kutime ne havas numerojn, kaj trovi nomon de la strato, en kiu vi estas, estas ofte malfacile (eble temas pri regiona specialaĵo — mi rimarkis tion ankaŭ en Istanbulo, Burgaso kaj Nesebaro).
Alia specialeco de Kardĵali estas odoreto de bruligata karbo kaj ligno preskaŭ ĉiam en la aero. Multaj domoj, aparte la privataj, estas hejtataj per ligno aŭ karbo. En apartamentoj mi ne rimarkis radiatorojn de akvohejtado — kaj ĉiuj uzas elektrovarmigilojn. Ankaŭ en mia luita ĉambro estas nun (kaj nun estas ŝaltita) la elektra varmigilo kun ventumilo. En ejoj estas plej ofte malvarme: eĉ mi vidis malfermitajn fenestrojn ks. — do kvazaŭ lokanoj, almenaŭ parte, ŝatas malvarmon (estas plus dek nun) eble pro la varmego somera. Mi ŝatas varmon kaj preferas varmegon al malvarmo, eble ĉar mi pli ofte spertas malvarmon kaj kelkfoje spertis malvarmegon, kiu pensigis min pri baldaŭa morto pro ĝi (ha, okazis en Moskvo).
La arta galerio de Kardĵalio konsistas el du grandaj haloj en aparta domo. Ĝi povas fanfaroni tamen per kolekto de pentraĵoj fare de kelkaj eminentaj bulgaraj pentristoj. Vidu kelkajn fotojn. En la galerio oni donacis al mi kolekton de kartetoj kun repodukcioj (do, fotoj de pentraĵoj), la kolekto estas eldonita en 1975 (kiam oni ankoraŭ eĉ ne planis min). Mi fotis kelkajn pentraĵojn, ili troveblas en Ipernity (ligilon trovu sube).
Diversaj manĝejoj en la urbo estas bonkvalitaj, ofte proponas ion loke tradician (kiel ŝkembe-ĉorba) kaj estas relative malmultekostaj, kompare kun la ĉemaraj kaj la peterburgaj. Bona manĝo por du personoj (sen alkoholaĵoj tamen) kostas malpli ol 10 eŭrojn en „Starata Kaŝta“, restoracio kiu havas tradician internaĵon, belan nelaŭtan muzikon ktp. Eblas nun daŭre envii pri tio.
La stratoj estas puraj (kaj konstante balaataj), tamen post vesperiĝo iĝas sufiĉe mallume — nur la gravaj stratoj estas bone lumigitaj. Tio tute similas Vladikavkazon, sed kontrastas Peterburgon, kie dekomence mi havis eĉ protestan reagon pro la lanternegoj ŝaltitaj plenan nokton eĉ en tute senvivaj lokoj.
Homoj en la stratoj multe parolas la turkan (la lingva situacio ja multe interesis min). La turka estas tradicia lingvo en tiuj lokoj, speciale en la vilaĝoj. Homoj de ĉiuj generacioj, homoj kun poŝtelefonoj kaj en aliaj siacioj parolas ĝin. Por netrejnita okulo estas tute neatendite, kiu kiun lingvon parolos. Lokaj turkoj aspektas foje eĉ tro eŭropecaj, virinoj kun longaj farbitaj haroj ktp.; antoropologie turkoj estas tre diversa etno — do, ankaŭ per vizaĝo aŭ staturo ne eblas juĝi. Multaj turkoj havas parencojn en Turkio (dum kelkaj jaroj en Bulgario estis senpripensa kontraŭturka prempolitiko, kio igis dekmilojn da turkoj forlasi naskiĝlokojn kaj iri al Turkio). Mi aŭdis rakonton pri kelkaj turkoj, kiuj revenis lastatempe el Turkio por denove loĝi en Kardĵali, eĉ unu tian junulinon vidis per miaj propraj okuloj. En la centro de la urbo oni reklamas „ĉiutagajn ekskursojn al Odrin“ (Edirne, plej proksima urbo en Turkio — eble 5 horojn buse de Kardĵali).
Mi ne povis rimarki malpacan konduton en la stratoj. Neniu batalis, neniu kriis unu al la alia, neniu ŝtelis mian videokameraon. Aperas impreso, ke tiel nomata “strata krimo“ ne estas granda problemo ĉi tie — pri tio eblas juĝi ankaŭ laŭ la maniero de lokaj virinoj lasadi siajn saketojn kaj vestojn sur seĝo en kafejo kaj iri al, ekz., necesejo. En multaj urboj de la mondo homoj kunprenus saketon aŭ transdonus ĝin al siaj konatoj, kiuj restas ĉe la tablo.
En Kardĵali (fakte kiel ankaŭ aliloke en la lando) estas interesaj aĉeteblecoj. Vestoj kostas almenaŭ duoble (foje kvaroble) malpli ol la analogiaj en Peterburgo. Mi aĉetis ĵinzon (10 EUR), iom da kotonaj vestoj por la infano kaj aliajn iojn. Nun mi bedaŭras, ke mi ne trovis tuj en la urbo lokon por mallongigi la ĵinzon — mi forflugas baldaŭ kaj devos pagi en Rusio duonon de la prezo (ĉ. 5 EUR) nur por mallongigi la veston.
La urbo havas multegajn vidindaĵojn en la areo de 50 km ĉirkaŭ si. Estas kaj antikvaj konstruaĵoj (eĉ trakia palaco de la 2-a jarmilo antaŭ Kristo), kaj naturaj rezervejoj (kie mi vidis la grifonojn), kaj belegaj pejzaĝoj. Ekzistas eblecoj por boatumado, fiŝkaptado, etnografiaj esploroj, „migrado“ (piedpaŝaj promenoj) kaj simile. La klimato estas milda, pli-malpli tuto de printemo kaj aŭtuno bonege taŭgas por vizitoj. La lokoj estas ne tro „prituristitaj“, se vi imagas, pri kio mi parolas; sekvajare jam estos aŭtovojo al Grekio, do eblas ligi Rodopojn kaj eble ripozon ĉe la maro.
Vidu fotojn kun marko „Kardĵali“ en mia fotaro »» Samloke estas miaj impresoj de la vizito, de ĉiu ĝia tago, detale kaj en Esperanto, foje kun kelkaj fotoj.
Se vi interesiĝas pri vizito al Kardĵali kaj Rodopoj turnu vin rekte al la loka turisma firmao „Gabi Tur“ aŭ petu min peri. Mi ne certas pri ĉiĉeronado en Esperanto (nur se mi aŭ alia taŭga esperantisto venos), sed ruse, bulgare, angle, turke certe eblas. Plej ofte temas pri individua turismo en grupoj de unu ĝis eble dek personoj.
В. Иванов, 19.05.2008  Hodiaŭ mi telefonis al mia peranto pri la ricevo de finnlanda vizo. Ni planis ricevi la trimonatajn vizojn hodiaŭ, lunde, post tio mi tuj devus proponi miajn dokumentojn al la litova konsulejo por ricevi litovan vizon tiel, ke mi iru al la esperantista ĵurnalista forumo fine de majo.
Tamen, la peranto informis min, ke en la finnlanda konsulejo oni havas „prokrastiĝon“ por proksimume du semajnoj. Tia prokrasteto signifas, ke nek mi povas iri kun la tuta familio festi niajn 30-jariĝojn (mi havas naskiĝtagon la 20-an de majo kaj la edzino — la 24-an, ni naskiĝis en la sama jaro kaj volis ĉi-jare por kelkaj tagoj iri al Turku, kie estas mumi-trola parko kaj ĝenerale vidinda urbo, i. a. ĝemelurbo de Peterburgo), nek mi povas iri al la ĵurnalista forumo en Vilno (Vilnius), kie oni fakte atendas min kaj mian elpaŝon pri reta ĵurnalismo.
Mi ege malĝojas pri la damna dispartiga sistemo, kiu formiĝis en la mondo dum miljaroj. Mi komprenas, ke en moderna mondo apenaŭ eblas eksigi la limojn inter ĉiuj mondopartoj tuj — mi estus naiva idealisto, se mi pensus alimaniere, — tamen temas ne vere pri tio, sed pri pli homeca funkciado de ambasadejoj almenaŭ. Ekzemple, pri la finnlanda konsulejo en Peterburgo estas ĝenerale konata fakto, ke ĝi estas troŝarĝita: plurcentmetraj vicoj kaj semajnlongaj prokrastoj estas la rekonaĵoj de tiu institucio. La konsulejo povus, ekzemple, agi kiel la nederlanda: redoni la ĉefajn dokumentojn post 2-3 tagoj ekde la ekpeto pri vizo; se tio estus praktikata, mi povus nun preni mian pasporton kaj fari la litovan vizon samtempe kun la finnlanda.
Morgaŭ mi kompilos petskribon al la konsulejo (onidire, la konsulejo almenaŭ ĝustatempe respondas retpoŝtajn petojn), en kiu mi volas priskribi la tutan situacion pri rompiĝo de mia vivo lige kun la viza prokrasto. Espereble la bonkoraj luteranoj inventos, kiel konsoli min.
В. Иванов, 12.03.2007 Oni tre kortuŝe invitas al ĉi-somera Japanio (kie okazos la Universala Kongreso). Nur restas sola misfortuno: forestas eĉ la eksterlanda pasporto, jam dirante nenion pri la monego bezonata por atingi tiun insularan landon.
В. Иванов, 25.11.2006 Tute elstara paĝaro de Dick Dosseman pri Turkio, multegas tre interesaj fotoj, la fotoj estas komentitaj (angle k turke): http://www.pbase.com/dosseman
Mi rememorigu mian rilaton al Turkio: krom la ĝenerala raviteco pro tiu lando mi ankaŭ havas heredon de prapatroj de la patra linio, kiuj loĝis en la regiono de Kars 2-3 dekjarojn fine de la 19-a jarcento (kaj poste, ĉ. 1902, translokiĝis al Vladikavkaz, kie ankaŭ mi naskiĝis). Kiam mi pensas pri molokanismaj profetoj, kiuj komence de la 20-a jc. ekinstigis sian popolon migri al la okcidenta bordo de Usono, mi ne povas ne pensi ektreme, ke eble ili vere aŭdis averton de Dio… Post paso de 10-15 jaroj en la regiono komenciĝis teruraĵoj, kiujn ja evitis ĉiuj migrintoj. Bonŝance ankaŭ miaj prapatroj formigris, kvankam ili preferis la tiam pli facilan vojon: ne al nekonata Usono, sed al Vladikavkaz, kie jam estis tiam tre forta molokanisma komunumo, konsistiganta signifan parton de la urba loĝantaro.
Mi multe ĝuis la paĝaron kaj multe pli bone imagas nun la lokojn, kiujn mi ŝatus vidi iam: Kars, la nigramara bordo en Urdu kaj ĉirkaŭe, Bursa, certe Istanbul kaj aliaj.
Rigardante al tiu ĉi foto mi pensas, ke ankaŭ mia praavo Petro povintus promeni kun la aliaj knaboj en tiu sama strato…
В. Иванов, 21.06.2006 La aventuro, priskribita en la antaŭa enskribo, bonege pasis. Mi sukcesis tre bone pri ĉio kaj ĝuis la frumatenan kaj la malfruvesperan urbon. En kelkaj lokoj, kiujn mi trabiciklis, mi ne estis de pli ol 2-3 jaroj, en kelkaj, kiel en la strato Novgorodskaja, — entute neniam estis.
В. Иванов, 20.06.2006 Hodiaŭ matene mi bezonas renkonti trajnon el Kaluga, la gepatroj transdonis per ĝi iom da hejmaj legomoj, kelkdek ovojn, iom da viando kaj aliajn bonkvalitajn manĝaĵojn, kiujn ili kutimas bonkore liveri al ni. La tikla punkteto pri ĉi-foja transdono estas ŝanĝo en la horaro de la trajno «Brjansk-Peterburgo», nun ĝi venas je 5:40.
Tio signifas, ke ne eblas veni al la stacidomo per metroo, ĉar metroo en Peterburgo komencas funkcii ĉ. 5:40 (depende de stacio).
Tio ankaŭ signifas, ke veni tien piede estus malfacile ne nur pro la distanco (estas eble ĉ. 10 km de nia hejmo ĝis la stacidomo), sed ankaŭ pro la turista furoraĵo — la disigataj (por transiro de pli grandaj ŝipoj) pontoj trans la rivero Neva, kiuj ekfunkcias kiel pontoj je 4:50 (kaj mi ja devus ankoraŭ paŝi post tio).
Mi elektis do bicikli al la stacidomo. Mi iros ĝis la Troickij ponto bicikle; kaj se mi venos tro frue (antaŭ ĝia malleviĝo), mi irus al la Litejnij (kiu malleviĝas je 10 minutoj pli frue). De tie mi veturos laŭ Litejnij avenuo kaj la strato Nekrasov (en kiu mi iam loĝis, cetere) ĝis la strato 9-a Sovetskaja. Tie, en la strato 9-a Sovetskaja (kelkaj paralelaj stratoj tie nomiĝas Sovetskaja «Soveta», do) mi lasos la biciklon ĉe nekonata knabo, iom pli juna ol mi. Kun li mi ĵus konatiĝis en speciala komunumo , kie peterburganoj proponas senpagajn aĵojn (ne plu bezonatajn librojn, videojn, meblon ks.) kaj foje petas ilin. Mi petis lokon por lasi mian biciklon por daŭro de la tago…
La stulta flanko de la afero («la tubero en la afero») estas, ke en Peterburgo absolute mankas komoforta biciklista medio. Ekzemple, ne eblas lasi biciklon simple apud la stacidomo por repreni ĝin iam poste. Mi, do, lasos ĝin en privata apartemento por veturigi miajn bongustaĵojn hejmen per metroo kaj poste repreni la biciklon vespere.
Povus esti malfacile, sed ja ankaŭ estas fascine aventura plano. :) Se mi ne perceptus ĝin kiel tia, mi eble antaŭsentus plej aĉan tagon. :) Mi tre ŝatas bicikli (kaj ne ofte havas okazon por tio lastatempe), mi ŝatas sociumi kaj konatiĝi kun novaj interesaj personoj (kaj ankaŭ por tio ne tre multe da eblecoj havas), mi tre ŝatas la someran antaŭmatenan Peterburgon (kaj ne ofte havas okazon promeni en ĝi, ĉar laboras aŭ dormas kutime en tiu tempo).
Deziru al mi plenan sukceson pri ĉio planita.
|
|
|
