Поамикецаемся?..

Блог совсем недавно перенесён на amikeco.ru, а есть уже первые успехи. :) Сегодня пошёл трафик с большого Яндекса (первыми запросами были „финские комиксы“, „падежи финский язык“ и „финские слова“), а то раньше только с блогового поиска приходили. Сегодня же число подписчиков по статистике Фидбёрнер.ком превысило „психологический рубеж“ в 10 человек и составило 11.

Правда, в это число входят разные технические забиратели RSS-ленты вроде Гугла и Яндекса (NPC-ридеры, хаха). Но зато не входят люди, читающие меня в ЖЖ и на LiveInternet.

Тут ещё FinnishClub (блог одного преподавателя финского языка из „Северной Гардарики“) меня процитировал перепечатал. Даже поставили обратную ссылку (а форматирование убили). Jen kia sukces’!

Mi ĝenerale tre ŝatas mian landon, eĉ ŝategas ĝin. Sed pro la feŭda sistemo de domicilo mi nun apenaŭ povas ricevi eksterlandan pasporton por fari kelkajn relative urĝajn vojaĝojn, al kiuj mi estas invitata…

Por ricevi la pasporton mi devus nun ĉion lasi kaj vojaĝi por eble unu monato al mia hejmurbo, kie mi naskiĝis. Verdire, mi ŝatus tion: estas nun varme kaj agrable en Vladikavkaz, mi revidus la gepatrojn kaj la konatojn… Sed la vojaĝo ne estas facila, nek rapida, nek malmultekosta; kaj mi certe ne havas variantojn forlasi la laboron kaj la familion por plena monato.

Povas okazi ke mi devos provi aranĝi tion dum unu semajno. Eĉ tiam povus esti serioza financa bato por mi.

Mia infano (sen du monatoj dujara) jam ellernis tri ciferojn.

Iom strange, ni komencis de ok kaj poste ellernis sep kaj naŭ. Ŝi povas tiujn diri, rekonas la skribitajn (nomante ilin jam ĝuste) kaj eĉ penas skribi mem (ankoraŭ ne tre bone rezultiĝas, sed eblas konjekti). Kompreneble, ŝi ankoraŭ ne povas konjekti, ke antaŭ ŝi estas sep aŭ naŭ objektoj… :)

Ŝi ankaŭ scias la kvaran ciferon: ruslingve «odin» (unu); antaŭe la patrino instruis.
Ruslingve ŝi scias ankaŭ kombinon «di-da-ti» (odin, dva, tri «unu, du, tri»), per kiu ŝi eldiras «kelkaj» aŭ «du-tri». Ŝi ankaŭ kapablas diri «multe»: en du laŭplaĉe kaj laŭsituacie elektataj formoj — «ŋoga-ŋoga» (de la rusa много-много «tre multe») kaj «mute» aŭ «mute-mute» (de la Esperanta multe, multe-multe).

Ĉe tia vejrda patraĉ’, kia estas mi, alia lingvoposedo apenaŭ povus formiĝadi…

Pola kulturo por mi estas ne nur geniuloj kun francaj familinomoj — Chopin kaj Baudoin de Courtenay — sed ankaŭ nepre la brilaj lingvaj lernolibroj de «Wiedza Powszechna» kaj la rep-deklamo «Suczki» de Peja.

Mia vizaĝo en televida elsendo. La 8-an de aprilo mi rakontis pri Esperanto kadre de programero pri artefaritaj lingvoj en televidkanalo «Mir».Mir estas ne la plej spektata, sed tre vaste disaŭdigata (ĉar ĝi estas interŝtata televido de la eks-sovetiaj landoj, kuniĝintaj en la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj).

Krom Esperanto estis prezentitaj kvenjo (komence) kaj tokipono (fine).

Certe, la tuto estas en la rusa. Krom tio sonas tute malmulte da kvenjo kaj Esperanto, estas relative longa konversacio (subtitolita ruse) en tokipono — mi imagas, ke la unua en historio de tokipono tiom longa interparolo en televido. :)

1. Mi relative satdormis kaj havis feliĉon vekiĝi je la dua post tagmezo. Dormo gravegas.

2. Min vekis ĝojaj krioj de la filino. Iom pli poste mi bone promenis kun ŝi en la frosto. Ŝi tuj endormiĝis en sia ĉareto, kaj mi restis iusence sola kaj multe enuis. Sed kiam ŝi vekiĝis, ni amuziĝis pri la vaporo, kiu eliras el onia buŝo en la frosto; Maŝa multe ridis pri tio kaj serĉis manierojn eligi grandajn nubojn, samkiel patreto faras. :)

3. Reeĥis la ul’, kiu fakas pri la vepsa lingvo kaj eble konsentos prezenti la vepsan en nia Lingva Festivalo. Li tamen plendetis, ke estas neoportuna loko. Nu eble hejme estus pli oportune, jes… :)

4. Estis tre bona k interesa leciono en la ĵurnalisma kurso hodiaŭ. Ni parolis pri stilistiko kaj ĝia graveco por ĵurnalismo. La nova instruisto laŭdetis miajn tekstojn. La hejma tasko estas alporti kelkajn antaŭe verkitajn siajn tekstojn por komuna pritrakto: mi certe prenos el «Esperanto novosti«.

5. Malbonŝance hieraŭ mi disŝiris denove la fotofilmon ene de la fotilo, kiam la bendo finiĝis kaj mi penis ĝin enruli en la kasedon. Estas sufiĉe ofta problemo de mia malnovstila fotilo, iam donacita de moskva esperantisto; krom tio la fotilo estas tre bona. Hodiaŭ mi komprenis, kiel solvi la problemaĉon: necesas aĉeti la plej mallongan kaj malmultekostan bendon, eltiri el ĝi la filmon, fortranĉi plejparton, al la resto (en mallumo) alglui la deŝiritan flankon de la fotita bendo — kaj enroli en la kasedon. Mi faris tion plensukcese, morgaŭ ien fordonos por printi. :)

1. Dum la paŭzo inter miaj matenaj kaj posttagmezaj lecionoj mi anstataŭ preni por riparado mp3-ludilon, revenis hejmen. Estis bela sperto de komuniko kun la filino. Ŝi estis tre romantike pensema hodiaŭ, ne kiel kutime — ien arde strebanta. :)

2. Vikipediisto A...mer relative afable reagis al mia interveno rilate lian projekton de la latinida avara alfabeto. Antaŭe li estis multe pli akra, kaj reon de tio mi ne volis. Samtempe li afable fuŝis, montrinte sian ipo-adreson, kiun mi por ajna okazo konservu. Estas stranga persono: scipovanta aspekti kaj tre sobra kaj tre emoci-gvidata.

3. Mi ĝenerale ŝatis la hodiaŭan kurson pri ĵurnalismo. Ni, ĉiuj en la grupo, sonigis siajn studajn amaskomunikilajn projektojn kaj estis kritikataj fare de la aliuloj kaj de la gvidanto. Tiel mi ekhavis pli klaran imagon pri miaj tri projektoj, sed plu ne povas elekti unun el tiuj tri tre logaj ideoj.

4. Mi bone promenis laŭvoje de la vespera kurso. Iom ĝenis la forta vento, sed mi ĝuis, ke ĝi ankoraŭ ne estas tia malvarmega, kia ĝi povas esti en ĉi-urbo.

5. Estis bonega vespermanĝo kun ĉiam pli ĉarma edzino, kiu cetere hodiaŭ verkis Esperantan lulkanton por Maŝa kaj fanfaronis pri ĝi al mi. La teksto estas tre bona, mi estas feliĉa.

Ekde la 11-a de oktobro mi ekstudis laŭ jarlonga programo «Redaktado kaj aspektigo en amaskomunikiloj» ĉe mia (filologia) fakultato de la Peterburga Ŝtata Universitato. Dum du jaroj mi pensis pri aliĝo al la programo, kaj jen ĉi-jare maturiĝis por tio. Evidentiĝis, ke partopreno kostas tolereblan sumon kaj la templano enhavas preskaŭ ĉion, kion mi deziris scii pri ĵurnalismo.

Kadre de la programo ni vizitos kelkajn redakciejojn (i. a. la redakcion de «Деловой Петербург/Komerca Peterburgo», kiu estas konsiderata aparte alteteknika).

Kaj oni certe multe verkigos nin kaj eĉ igos nin aperigi la verkitaĵojn en veraj amaskomunikiloj. Ĵus mi devis kun iom da peno verki «eseon pri io aktuala», kiam mi ne vere havis multe da inspiro por tio. Verki, eĉ kiam forestas inspiro, estas kredeble scipovo de profesia ĵurnalisto.

La sola tortura afero pri la tuta mia studa iniciato estas, ke mi ne vere certas, ke mi volas iĝi ĵurnalisto. Tamen investante monon, energion kaj tempon en la studon, mi eble ne havos alian eblon…

Kiu sendube gajnas de mia studemo, estas la Movado. Ĉar tiel ja okazas la delonge aspirata en UEA «pliprofesiiĝo».