В. Иванов, 20.07.2010 Iĝis por mi ŝoko la harstariga novaĵo, ke Ken Miner, unu el la plej interesaj blogantoj en Esperanto, baldaŭ perdos sian tutan blogon. Li ligas tiun okazon kun ekloĝo en Kolorado kaj ŝanĝo de ret-liveranto.
Li skribas pri tio:
Okaze de mia baldaŭa translokiĝo al Kolorado, eksiĝos la nuna mia interret-aliro. Post tiam la nunaj paĝoj de LINGVISTIKA RETEJO DE KEN MINER malaperos, inkluzive ĉiujn lingvistikajn artikolojn, la blogon, ĉion. Tamen post ĉeso de mia konto laŭdire restos la nunaj paĝoj 30 tagojn. Mi ne scias, ĉu jam ene de 30 tagoj mi povos starigi novan retejon per Kolorada retprovizanto; se jes, mi avizos ĉi tie pri la nova retadreso.
Se ne eblos tio, tamen iam mi verŝajne kreos almenaŭ novan blogon (kies adreson necesos trovi gugle aŭ per onidiro), kaj eble tutan novan retejon. Mi pardonpetas pro la malkonveno.
Mi miras, kiel povas okazi, ke en la plej interretigita lando de la mondo, Usono, ekzistas personaj paĝoj, gastigataj ĉe la loka interret-liveranto. Ke tiuj paĝoj estas viŝataj, kiam kliento foriras. En la tempo, kiam rethoteloj, eĉ tute senpagaj, abundas kaj promesas eternan gardadon de dokumentoj kaj foje ankaŭ programajn solvojn por faciligi blogumadon.
Nekredeble sonas la parto pri „adreson necesos trovi gugle“: ja se iu donacintus al Miner propran domajnon, li povus nur ŝanĝi la adreson, al kiu montras tiu domajno, sed homoj daŭre povus uzi ian facile memorigeblan ken-miner-blah-blah.com.
Mi esperas, ke la tuton de la tre profundaj tekstoj, kiujn verkis ekde 2003 por sia blogo Ken, li sukcesos restarigi en la nova loko. „Enhavo“ estas tre valora en moderna interreto, ĝi havas sian prezon en la granda mondo kaj havas sian netakseblan gravecon por la malgrandaj mondoj de malpli grandaj lingvaj komunumoj, kiel la Esperanta.
В. Иванов, 08.07.2010 Ses infanoj dronis hieraŭ en la Azova maro, la plej malprofunda maro de la mondo. Mortis ankaŭ juna instruisto, kiu penis savi infanojn. Du infanoj estis savitaj, informas amaskomunikiloj. Aliaj, la ĉeestintaj, estas ŝokitaj kaj havas problemojn pri sano pro tio.
La infanoj de mezlernejaj aĝoj el Moskvo ripozis ĉe la maro en infana ripozejo. En la lasta tago antaŭ ilia ekveturo hejmen la organizantoj de la ripozado mendis en Rostov-na-Donu ŝipeton kaj navigis kun kelkdek diversaĝaj infanoj al insulo du kilometrojn for de la marbordo, ie apud Jejsk.
La maro havas ĝenerale tre malkrutajn bordojn (kiel spertis interalie partoprenintoj de esperantista aranĝo RET en aŭgusto 2007), eble pro tio la fajfema rilato al ĝi. Tamen ĝi ja estas grandega akvujo kun kelkloke rapidaj torentoj. Lokanoj scias la danĝerajn lokojn, sed la sporadaj turistoj — ne. En varma tago infanoj certe iris sin bani en la maro, kio tragedie finiĝis. Ne indis eĉ entrepreni la aventuran vojaĝon.
Mi ĉiam miras pri homoj, kiujn ne premas la ŝarĝego de respondeco pri aliulaj infanoj.
В. Иванов, 10.08.2008 Mi estas nun en Finnlando, iom for de la kutimaj informfluoj kaj Interreto. Relative hazarde mi eksciis pri akrigxo de situacio en Sud-Osetio. La hierauxa Helsingin Sanomat estis tre certa en la difino: Rusio kaj Kartvelio militas, tekstis la nomo de artikolo.
Iom hazarde mi sukcesis hodiaux spekti BBC anglalingve en la hotelo. Tie elpasxis ia juna kartvelo en surtuto, kiu kelkfoje ripetis en sia komento, ke Kartvelio "batalas heroan militon" kaj ke "ni estas nun en la fronto de la nova malvarma milito". Li ankaux alvokis la "euxropajn decidantojn" ne kredi rusian propagandon, dum li mem aspektis gxuste propagandisto. La heroa milito, kiun kartveloj regule rebatalas kontraux la malplimultoj en sia lando, estas jam tro ripetita por esti uzita denove. En la 20-aj jaroj kaj la 90-aj, kaj jen ankaux nun. La afero tute ne estas tiel politika, ne temas pri Rusio, sed ja pri kelkmil homoj, kiuj volas vivi pace, sed neniam havas la eblecon. Kartveliaj trupoj i. a. komencis militon, rompinte per tio la antauxajn internacie agnoskitajn interkonsentojn pri statuso de la regiono. Mi rimarkis, ke ecx BBC, kutime prezentanta nato-ece okcidentan vidpunkton al cxio, sonis tre por-osetie komentante pri la novajxoj.
Mi tre bedauxras pri la okazajxo. Por mi estas ankaux persona travivajxo, cxar mi havas plurajn konatojn kaj amikojn en Chxinvalo kaj devenajn de tie. Ankaux en mia denaska urbo, Vladikavkaz, nun ne cxio estas vere pace, cxar tra la urbo iris tankaro, kiu bazigxas normale oriente de la urbo, por helpi al la siegxitaj logxantoj de Chxinvalo.
Kiam mi estis malgranda, mi neniam kredus, ke tiajxoj eblos en la 21-a jarcento. Sed sxajne ne multo sxangxigxis kun sxangxo de la ciferoj en jarnombroj. Sxajne nun pli da homoj rekonus la lokon, kiam diras, ke mi estas el Osetio; bedauxrinde, denove pro tre tragedia famo.
|
|
|
