Поамикецаемся?..

Iom hazarde mi trovis en la retejo de Dmitri Horowitz (Nederlando) lian priskribon de pli ol cent Esperanto-renkontiĝoj, kiujn li partoprenis. Malgraŭ ke la listo aspektas iom forlasita (la lastaj notoj estas pri 2006), ĝi tamen estas ege interesa, ĉar ĝi estas pri la periodo aktuala por mi kaj, nelaste, ĉar en ĝi estas menciitaj kelkaj eventoj en Rusio.

Vidu la grandan liston de Horowitz kaj la pintajn eventojn inter la cent, laŭ lia takso.

Horowitz bonas pri kolora prezento de informo. Iam li verkis koloran rakonton pri nuligilino, kiun mi poste tradukis, kun konservo de la koloroj, en la rusan.

Mi iam kompilu mian modestan listeton de la eventoj, kiujn ĉeestis mi, por ridindigi la publikon. Mi estis en unu UK, unu IJK kaj kelkaj loke gravaj eventoj… Rekompence mi ĉiam estis en la Reto, ĉiun tagon de ĝi :)

Estas certe amuze kaj flate, ke Facebook, Ipernity kaj baldaŭ vK uzeblas kun Esperanta interfaco. Tamen ekzistas diferenco inter traduko de interfaco kaj elektiteco de la publiko. Ne vane ja iam Amikumu estis tia populara inter la esperantistoj.

Se iu sopiras pri esperantista socia reto, nur esperantista mi subkomprenas, li provu Esperantujon ĉe Ning.com:

La relative nova socia reto ĉe Ning estas kvalite tradukita en Esperanton kaj jam eliras el la (nepra por tiaj projektoj) stato de stagno. Viglaj diskutoj okazas, interalie, pri la furora filmo de Cameron kaj aliaj aferoj.

La plej populara rusia socia reto vKontakte (vK) iĝis internacia. Certe jam antaŭe eblis registri sin en ĝi el eksterlando, sed ekde ĉi-oktobro la reto estos reklamata internacie kiel plurlingva sistemo.

Iom simila al Facebook, vKontakte estas pli „facila“ por retumilo (laŭ mia sperto de ne tre fortika komputilo), enhavas malpli da reklamo. La ĉefa funkciaro estas certe pri amikumo: kiuj estas viaj amikoj, al kiaj renkontiĝoj ili iras (kaj ĉu vokas ankaŭ vin), multo estas farata por aktivigi grupan laboron — interalie, rusiaj E-kluboj kaj teamoj de E-eventoj aktive uzas vKontakte por siaj bezonoj.

vKontakte jam atingeblas en bona traduko al pli ol dek lingvoj. Ekde la komenco, tiun ĉi socian reton distingis racia uzo (aŭ ĉu simple neuzo) de crowdsourcing (puŝo de laboro al amasoj de uzantoj). Tio tre pozitive influis la kvaliton.

Vi ne bezonas ŝanĝi vian preferatan socian reton favore al vK tuj aŭ iam, sed certe estas bona kromservo por uzi inter la aliaj. Cetere, vK ebligas senliman (rememoru Ipernity kaj aliajn) interŝanĝon de fotoj kaj filmetoj.

Jen ligo al registriĝo »»»

Post registriĝo nepre trovu la grupon „Esperanto parolata“ (uzu la serĉokampon en la supro de la interfaco) kaj aliĝu (ligilo dekstre sub emblemo). Ĝis baldaŭaj belaj renkontoj!

La ĉefa esperantista podkasto — Radio Esperanto — festas sian unuan datrevenon hodiaŭ. Mi gratulas per la ligilo al la paĝaro kaj elkora rekomendo: vizitu, elŝutu la elsendojn kaj abonu la novajn per RSS.

Radio Esperanto — kies banaletan nomon redaktoro Korĵenkov klarigas per tio, ke antaŭe ĝi ne estis okupita — estas elstara ekzemplo de ekonomia aŭdaco. La podkaston preparas familio de profesiaj eldonistoj: libroj kaj „La Ondo de Esperanto“ estas ilia laboro. Ili ne ektimis, ke podkasto kun tekstoj de la gazeto malkreskigos la abonantaron de „La Ondo“ — kaj pravis. Grave riĉiginte la Esperantan kulturon per sia podkasto, ili samtempe gajnis kelkajn abonantojn por la gazeto (kiel komentis por „Esperanto новости“ Korĵenkov mem). Iuj el la „pod-aŭskultantoj“ eĉ montris sufiĉe da sprito por fari mondonacojn al la ŝatata reta radio.

Interesas la geografia statistiko de la aŭskultantoj: Ĉinio 3.093, Francio 960, Rusio 910, Usono 668
kaj… Irlando 489. Fakte ne nur Irlando ŝajnas mirinda por mi. Tia granda populareco en Ĉinio. Sufiĉe grava nombro el Rusio (tion parte klarigas, ke la podkasta rethotelo estas rusa).

Bone farita, „Radio Esperanto“!

Mi memoras la fruktodonan ĵaŭdon de la roterdama Universala Kongreso pro la kunsido de E@I, kiu okazis en LKK-ĉambro. Ni sukcesis rekonatiĝi (ĉar intertempe al E@I-aktivularo aliĝis freŝaj personoj) kaj pridiskuti multajn detalojn pri la nova projekto Aktuale.info.

En iu momento en la ĉambron eniris s-ino Loes [lus] Demmendaal kaj demandis, ĉu ni hazarde havas la tiutagan kongresan kurieron. Kelkaj el ni havis — mi konservis ĝin, ĉar en ĝi temis pri TEJO, aliajn numerojn mi post tralego kutime remetadis ĉe la budo de UEA por ke ankaŭ aliaj homoj legu. Sed ŝi, rigardinte la unuan paĝon, diris, ke ne tiun numeron ŝi serĉas, sed ĝian alian version, kie „anstataŭ la foto sube estas teksto“. Tian version ni ne trovis, ŝi foriris, kaj ni revenis al nia kunsidado. Mi tiam rande de mia menso demandis min: kio povus esti la teksto kaj kial dum unu tago aperas du variaĵoj de kongresa kuriero?

La hieraŭa materialo en „Libera Folio“ prilumas la historion pri la ĵaŭda kuriero. Kiel evidentiĝis, en la unua versio de la informilo estis teksto pri la merkreda okazaĵo, kiam kongresanon el Svedio forkondukis loka polico. Li rifuzis porti kaj montri sian kongresan ŝildeton kun la nomo kaj kongresa numero, tio iĝis la kaŭzo. Iu decidis demeti la tekston pri tio el la kuriero eble por ne embarasi la publikon. Eble vane, ĉar al la kongresa kuriero senteble mankis iom da flaveca spico.

Mi opinias, ke homoj ja plenumu la facilan postulon de organizantoj pri portado de ŝildoj. Ili estas oportunaj por alparoli personon, por rekoni famulon antaŭe nerenkontitan, ankaŭ por distingi la siajn de la aliaj (ekzemple por scii, en kiu lingvo alparoli personon). Mi tamen rememoras mian dumkongresan sperton, kiam helpanto postulis mian ŝildon en matena prezento de la politika partio EDE. Mi kutime ne portis la nomŝildon en stratoj kaj tiutage forgesis elpoŝigi ĝin ĉe la enirejo en la Borson (kongresejon). Ne estas granda problemo elpoŝigi, surmeti kaj pardonpeti, sed mi estis tre malagrable impresita de tiu postulo tiam, ĉar mem la postulinto havis ŝildon kun la sola vorto sur ĝi… HELPANTO.

Se mi estus helpanto dum tiu kongreso, mi almenaŭ per skribilo aldonus mian nomon ie en la libera spaco por ne esti nur „emanacio de sistemo“, sed ankaŭ homo.

Hodiaŭ mi telefonis al mia peranto pri la ricevo de finnlanda vizo. Ni planis ricevi la trimonatajn vizojn hodiaŭ, lunde, post tio mi tuj devus proponi miajn dokumentojn al la litova konsulejo por ricevi litovan vizon tiel, ke mi iru al la esperantista ĵurnalista forumo fine de majo.

Tamen, la peranto informis min, ke en la finnlanda konsulejo oni havas „prokrastiĝon“ por proksimume du semajnoj. Tia prokrasteto signifas, ke nek mi povas iri kun la tuta familio festi niajn 30-jariĝojn (mi havas naskiĝtagon la 20-an de majo kaj la edzino — la 24-an, ni naskiĝis en la sama jaro kaj volis ĉi-jare por kelkaj tagoj iri al Turku, kie estas mumi-trola parko kaj ĝenerale vidinda urbo, i. a. ĝemelurbo de Peterburgo), nek mi povas iri al la ĵurnalista forumo en Vilno (Vilnius), kie oni fakte atendas min kaj mian elpaŝon pri reta ĵurnalismo.

Mi ege malĝojas pri la damna dispartiga sistemo, kiu formiĝis en la mondo dum miljaroj. Mi komprenas, ke en moderna mondo apenaŭ eblas eksigi la limojn inter ĉiuj mondopartoj tuj — mi estus naiva idealisto, se mi pensus alimaniere, — tamen temas ne vere pri tio, sed pri pli homeca funkciado de ambasadejoj almenaŭ. Ekzemple, pri la finnlanda konsulejo en Peterburgo estas ĝenerale konata fakto, ke ĝi estas troŝarĝita: plurcentmetraj vicoj kaj semajnlongaj prokrastoj estas la rekonaĵoj de tiu institucio. La konsulejo povus, ekzemple, agi kiel la nederlanda: redoni la ĉefajn dokumentojn post 2-3 tagoj ekde la ekpeto pri vizo; se tio estus praktikata, mi povus nun preni mian pasporton kaj fari la litovan vizon samtempe kun la finnlanda.

Morgaŭ mi kompilos petskribon al la konsulejo (onidire, la konsulejo almenaŭ ĝustatempe respondas retpoŝtajn petojn), en kiu mi volas priskribi la tutan situacion pri rompiĝo de mia vivo lige kun la viza prokrasto. Espereble la bonkoraj luteranoj inventos, kiel konsoli min.

Nur tre pigra esperantisto ankoraŭ ne komentis centfoje pri la demando: «Kiom da E-parolantoj estas en la mondo». Mi ne estas inter la plej pigraj kaj komentu pri tio denove.

Ĵus mi legis en «Libera Folio» (inter la komentoj al la artikolo pri Ipernity):

Mi ne ŝatas tiun nombron [2 milionoj] ĉar ĝi estas mensogo aŭ almenaŭ revpensado, neniel kongrua kun la realo. Ĝi kongruas nek kun la membraro de niaj asocioj, nek kun la eldonnombro de niaj gazetoj kaj libroj (maksimume kelkaj centoj, kiuj preskaŭ neniam elĉerpiĝas eĉ post jardekoj) ktp.

…Dume oni mensogu al si mem aŭ al Iperneco, ĉiel ajn neniu tion atentos…

Mi pensas tamen, ke ekzistas grava diferenco inter la vendado de libroj (necesas, ke la libro plaĉu ĝis la grado de aĉetdeziro; necesas, ke estu mono kaj tempo por legado; necesas finfine atingi la vendejon) kaj uzado de retservoj (senpage, de ajna loko kun interreta konekto). Libroj povas esti vendataj po cent aŭ, en la sukcesaj kazoj, kelkmil, sed tio ne signifas, ke en la Reto ne povas kolektiĝi dekmilo aŭ centmilo da uzantoj de certa bone esperantigita (ankaŭ en la senco de adaptiĝo al la bezonoj de esperantistaro) servo.

Oni tre kortuŝe invitas al ĉi-somera Japanio (kie okazos la Universala Kongreso). Nur restas sola misfortuno: forestas eĉ la eksterlanda pasporto, jam dirante nenion pri la monego bezonata por atingi tiun insularan landon.

Atingis min onidiro, ke minimume unu aganto de Moskva E-movado restis malkontenta pri la akcepto, kiun ni ĉi tie faris por la moskva delegacio. Mi konsentas, ne estis tre luksa ackepto: nek organizitan ekskurson ni faris, nek loĝigis ĉiujn (kvankam iujn jes). Mi plu esperas, ke tiujn misojn eblas kompreni, almenaŭ supraĵe konante nian situacion.

Minimume unu Moskva aganto restis malkontenta, ke ni (mi) ne dankis ilin (la aganton) pro la “duono de la programo, kiun ni elhaŭlis tie“. Do, pri tio:

(1) Mi kore pardonpetas, se mi ne ripetis miajn dankojn 33-foje. Eble tio okazis pro mia ĉiama forgesemo, aŭ pro mia denaska tromodesteco kaj nesintrudemo, aŭ pro miaj «trompitaj atendoj», aŭ pro banala troŝarĝiĝo. Mi tamen nebule memoras, ke iujn aliurbanojn mi pro io dankis: ĉu dum enmanigo de la diplomoj, ĉu en pli privataj cirkonstancoj.

(2) Mi ĉi tie publike rediras dankon al ĉiu moskvano, kiu almenaŭ per sia ĉeesto subtenis la okazintan festivalon. Speciale mi dankas la kunretanojn , Simpetar-kaj- kaj pro la sep elstaraj prezentoj de ses temoj, kiujn ili faris, kaj s-inon pro la loka kunordigo en Moskvo. La prezentoj (speciale de la irlanda, sed fakte ĉiuj) furoris, ĉiu, kiu havas rilaton, estas bravulo.

(3) Mi neniam kaŝis la gravegan kontribuon de moskvanoj al nia LF, speciale rakontinte pri ĝi en «Esperanto novosti» kaj en aliaj lokoj; ĉiu aliurba prezentanto ankaŭ havis mencion pri sia devenurbo sur la surbrusta ŝildeto (estis mi, kiu insistis pri tia aspektigo de la ŝildetoj) — rezulte de tio (kaj alio) en la rememoroj de la partoprenintoj moskvanoj restis kiel moskvanoj (ekz., en tia kunteksto: «…и именные бейджики, и такие смешные дядьки-москвичи, и розыгрыш, и карамельки, и снег, снег, снег за окном…»).

(4) 6/27 ne estas duono de la prezentitaj temoj, nek 7/41 estas duono de la okazintaj prezentoj (estis temoj prezentitaj kelkfoje). Eĉ se konsideri nur la prezentojn programo de lingva festivalo.

(5) Refoje dankon al ĉiuj. Kaj speciale al la menciitoj en la paragrafo (2).

(6) Mi esperas, ke oficialajn dankojn ni ĉiuj tre baldaŭ aŭdos de la Estraro de REU. Mi rememorigu, ke Peterburga LF estis oficiale aranĝo de REU kunlabore kun la Sankt-Peterburga Ŝtata Agrara Universitato.

Espereble je tio ofendoj neŭtraliĝos kaj ni daŭre vivos pace laborante por komunaj celoj kaj ne verŝante onidiran koteton unu sur la alian.
Pardonu, se mi estis teda ĉi-supre. Mi ĝenerale estas ja teda grumblemulo.

Evidentiĝas, ke la Pola Radio, por kies daŭra ekzisto tiel longe batalis esperantistoj de la mondo (inkluzive de la servo “Esperanto novosti”, kiun mi redaktas), ne distingas inter du esperantajn vortojn: rusa kaj rusia.

I. a. en la paĝoj de la stacio eblas legi pri mistera «rusa embargo».

Ili ankaŭ uzas formon Rusujo, sed pri tiu elekto ili kvazaŭ rajtas. Kvankam sonas nemoderne, ne kiel ĵurnalisma stilo, lmmo.