Ĉiuj ja faras erarojn kaj mistajpojn, do pro tio la aŭtoro restos nekonata. Tamen pritaksu la frazon:
Instruas mi, diplomita E-instruisto. Lau via informo signifas, ke oni nenie en la lando instruas Esperanton.
„Signifas“ bezonas subjekton, mi volas diri. Ĉu vi konsentas?
Cetere pri la kursoj kaj instruistoj, Dima Ŝevĉenko ekkolektis la freŝan liston de E-kursoj en Rusio ĉe esperanto.su/kursi (ruslingve). Se vi estas instruisto kaj planas kursojn, kontaktu ankaŭ lin, ne nur min, sed ankaŭ mi povas helpi pri diskonigo.
Если вы попали в этот блог случайно, подпишитесь на RSS-ленту и будьте в курсе всех обновлений!
Se vi trovis vin hazarde en tiu ĉi blogo, abonu la RSS-fadenon kaj ricevadu avertojn pri ĉiu nova notico!
Mi ne povas nei, ke en kelkaj kuntekstoj landnomoj kun „ujo“ plu taŭgas; kiel ekzemple en la teksto, kies aŭtoro volus krei impreson de arkaikeco. Apude oni povas meti „ĝi“ anstataŭ „tio“ ktp.
Bedaŭrinde en vikio de UEA estas Renato kaj en Vikipedio — Marcos, pro bonalingvisma insistemo de tiuj du mi eĉ pretus kabei, al tio mi ja pro diversaj kialoj proksimas, ĉi-jare nur iomete instruante la lingvon kaj abonante solan revuon — surfone de miaj iamaj kontribuoj estas nenio.
Apenaŭ mi iam reklamus alian virtualan montrofenestron, sed ja temas pri Rex May, kreinto de la pluraj kovrilaj bildoj de Lognet, la loglanista revuo, kiun mi scivole legis iam fine de la 1990-aj.
Universala Esperanto-Asocio, fondita en 1908 la plej granda esperantista asocio de la mondo, verŝajne baldaŭ ŝanĝos sian nomon, konservante tamen la mallongigon. Al tia ideo puŝis la aktivulojn de UEA sukcesa ekzemplo de la krea grupo E@I, pli frue konata kiel Esperanto@Interreto kaj nun insistanta pri Edukado (aŭ foje eĉ Education) @Interreto. Pri tio private informis Antonio Sabó, bokomitatano komitatano-bo de UEA elektita per sinpropono.
Novaj prioritatoj helpos altiri junularon. Foto el arkivo de „Libera Folio“
Same kiel E@I, per anstataŭo de E por „Esperanto“ al E por „Edukado“ UEA esperas pri pli facile atingeblaj subvencioj. Krom tio pli serioza engaĝiĝo en edukadaj projektoj povus refreŝigi la malnovajn rilatojn de UEA kun UNESCO, la „Organizaĵo de la Unuiĝintaj Nacioj por Edukado, Scienco, kaj Kulturo“.
Jam nun UEA (estonta Universala Eduka Asocio) povas fanfaroni pri kelkaj sukcesaj edukaj projektoj por rifuĝintoj en konfliktaj zonoj de Afriko kaj Azio. Finlegu la tekston
Oni eble malofte pensas pri tio. Almenaŭ mi ne. Esperanto ne nur estas nuntempa peranto por internaciaj kontaktoj, sed ĝi ankaŭ konservas unikaj rememorojn pri la, foje, longe pasinta tempo.
Jen freŝa ekzemplo. Virino, kiu estis jam iom aĝa ĉe la apero de Esperanto, rememoras siajn travivaĵojn, interalie sian partoprenon en la Rusa-Turka milito de 1877-78:
Kiam mi estis dekjara la patrino lokumis min en Moskvan Marian instituton. Mi bone lernis kaj pli multe petolis. Post la fino de kurso la patrino prenis min kaj ni forveturis en ŝian vilaĝon. kie mi loĝis ĝis mia edziniĝo. Komenciĝis Rusa-turka militio. Mi nepre volis esti flegistino. La edzo, vidinte ke mia intenco estas serioza kaj neŝanĝebla forpermesis min. Mi estis en Bulgarujo sep monatojn kaj konsideris min la plej feliĉa virino en la tuta mondo, ĉar mi povis flegi la malfeliĉajn vunditajn soldatojn.
Rezulte de la milito aperis preskaŭ sendependa Bulgara princlando (norda kaj okcidenta partoj de la nuna Bulgario), kaj Rusio ekposedis terenojn en Azio, al kiu ĝi loĝigis i. a. rusajn molokanismajn kredantojn, inter kiuj estis ankaŭ miaj praavoj de la patra linio. Ne imageblas, iom ŝokas legi pri tiuj eventoj rememorojn de esperantisto…
Mi trovis hazarde la hispanan originalon de la superba kanto, kiun mi ekkonis dank’ al senlaca laboro de la franca multlingva kantisto JoMo, kiu de jaro al jaro konigas kantojn de diversaj popoloj al la esperantistaro.
Jen la kanto, pri kiu temas, en la plenumo de JoMo:
Jen unu el la vere multaj hispanlingvaj plenumoj:
Tiun ĉi mi elektis, ĉar ĝi enhavas la vortojn. Ja estas interese kunkanti kaj divenludi pri la senco :)
Jen kelkaj pliaj: .
Efektive, jam sola kantisto JoMo sufiĉus por neniam bedaŭri pri eklerno de Esperanto. Mi kelkloke renkontis tiun mirindan homon (en Ĉeboksaro, Peterburgo kaj Roterdamo), kaj estas neforgeseblaj gravegaj rememoroj de mia vivo.
Krom tio, ŝajne, en la malgranda leciono de la lingvo (paĝo 2 sube) mislokiĝis la esperantaj supersignoj. Okulfrape, ĉar la francaj cirkumfleksoj restas en siaj ĝustaj lokoj.
Mirinde, kiom da atento ĉiam altiras reklamoj de Miyoshi [mijoŝi] en la grandaj eŭropaj gazetoj. Esperantistoj atendas tiujn reklamojn, ili poste serĉas elŝuteblon por vidi kaj ĝoji. Kaj ĉiam estas kelkaj evidentaj, okulfrapaj misoj en ili. Mi proponus, ke la preparitan tekston povu vidi deko aŭ cento da esperantistoj antaŭ aperigo en gazetoj — eble tiam oni rimarkus „espeRNaton“ kaj senĉapelan „kosmosipon“.
