В. Иванов, 15.05.2009  Rusia ministro pri eksterlandaj aferoj eldiris sian malaprobon al sia finnlanda kolego lige kun renova familia skandalo, ligita kun Rusio. Finlanda civitano Salonen post eksedziĝo alportis en Finnlandon sian filon kontraŭ la deziro de la eksa edzino, pri tio informas BBC.
Kiel diras la oficiala teksto de la ministerio pri eksterlandaj aferoj, al la kontraŭleĝa ago havis rilaton la ĝenerala konsulejo de Finnlando en Sankt-Peterburgo, kie lastatempe loĝis Salonen, havante eĉ eksdatan rusian vizon.
Laŭ rusia leĝaro elporti infanon eksterlanden sen skriba konsento de ambaŭ liaj gepatroj estas krimo. Parte pro tiu postulo ni ĉiam elveturas plenfamilie — por eviti aldonajn burokrataĵojn ĉe la limo. Kiel rusiaj limgardistoj povis ellasi s-ron Salonen kun la filo, sen permeso de la patrino, laŭ la nevalida vizo, — mi ne povas eĉ imagi.
La kazo de Salonen ne estas la unua simila. Antaŭe franca civitano kaj lia rusa eksedzino longe dividadis sian filinon, rezulte de kio Francio planas juĝi la rusinon, dum Rusio — la francon.
Kiel komentis unu parenca al mi psikologo, limuloj (estas termino) geedziĝas sen konsulti psikoterapeŭton — poste okazigas internaciajn skandalojn kaj turmentas la infanojn. Sufiĉe bona priskribo por tiu novaĵ-serio.
En aliaj blogoj: blogulino el Kimrio rakontas pri danĝeroj de butikamado rabate; moskvano trovis utilan softvaron por uzi poŝtelefonojn moderne.
В. Иванов, 09.11.2008 Komence de nia marŝado tra la kavernoj ni ankoraŭ povis sentis odoraĉon, sed iom post iom tio malaperis, kaj ĉe la finaj stadioj oni flaris nur normalan, malsekan aeron de kelo aŭ kaverno.
Finna bloganto Harri Laine publikigas tre interesan rakonton pri lia vizito al la akvopurigejo de Helsinko. La rakonton akompanas fotoj (sufiĉe kvalitaj por la subtera ejo).
Mi estas granda ŝatanto de tiaspecaj aferoj. Iom alitemajn, sed etose similajn fotojn el eks-Sovetunio mi publikigis antaŭe. La diferenco estas, ke ne mi faris ilin, dum Harri blogas pri tio, kion li spertis mem.
В. Иванов, 20.10.2008 Unu el la pinte popularaj blogantoj de ruslingva interreto drugoi tiel ŝercis pri la okazinta en Moskvo futbala matĉo inter finnlanda kaj rusiaj teamoj:
Laŭ la rezulto de la okazinta en Moskvo matĉo, selekta por la monda ĉampioneco de la jaro 2010, la subleŭtenantoj de la departamento „F“ de la Federacia Sekureca Servo de Rusia Federacio, Petri Pasanen kaj Veli Lampi ricevis antaŭtempe la vicajn militistajn rangojn de leŭtenantoj.
En la matĉo, kies rezulto iĝis gajno de Rusio 3:0, du golojn enbatis en siajn proprajn pordojn la supre menciataj finnaj futbalistoj.
В. Иванов, 10.10.2008 Mi ne estas hejme nun kaj kunhavas poŝtelefonon en la vojaĝo. Ĉar neniu telefonas al mi ĉi tie, mi polonge ne atentas pri la „tubeto“ — la telefono simple kuŝas ie la tutan tagon. Vespere mi atentas pri ĝi ĉefe kiel pri la sola maniero ion fari en la reto (per GPRS).
Sed unuvespere mi trovis en mia poŝtelefono kvin neresponditajn vokojn de nekonata peterburga telefono. Plej ofte mi fajfas pri tiaj vokoj („Kiu vere bezonas min trovi, tiu trovos“), sed antaŭnelonge mi legis ie, ke en Finnlando homoj nepre retelefonas (!), kiam trovas neresponditan vokon en sia telefono. Mi pensis tiam, ke tia kutimo devus esti socie utila. Kaj jen mi jam estis influita de tiu ideo kaj decidis respondi. Mi mesaĝis al la nekonata telefono ion pri tio, ke mi estas ekster la urbo. Kaj alskribis mian nomon V. Ivanov — certe por provoki la samon flanke de la nekonato.
Preskaŭ tuj venis responda mesaĝo. Ĝi tekstas: „Bone. Mi atendos“.
Mi ofte bedaŭras, ke la teknologio lastatempe disvolviĝas pli rapide, ol etiketo (etiquette, etiketti). Homoj pensas malsame kaj malsame agas. Por mi estus nature, se mi ne sukcesis „ĝisvoki“ personon, skribi al li mesaĝon kun skiza prezento de mia afero kaj mia personeco. La nekonato preferis voki kelkfoje senrezulte. Kaj ankaŭ lia mesaĝo informis pri nenio, li vane elspezis monon.
Io detenas min de rea mesaĝo: „Kiu vi damne estas??“ :)
В. Иванов, 19.05.2008  Hodiaŭ mi telefonis al mia peranto pri la ricevo de finnlanda vizo. Ni planis ricevi la trimonatajn vizojn hodiaŭ, lunde, post tio mi tuj devus proponi miajn dokumentojn al la litova konsulejo por ricevi litovan vizon tiel, ke mi iru al la esperantista ĵurnalista forumo fine de majo.
Tamen, la peranto informis min, ke en la finnlanda konsulejo oni havas „prokrastiĝon“ por proksimume du semajnoj. Tia prokrasteto signifas, ke nek mi povas iri kun la tuta familio festi niajn 30-jariĝojn (mi havas naskiĝtagon la 20-an de majo kaj la edzino — la 24-an, ni naskiĝis en la sama jaro kaj volis ĉi-jare por kelkaj tagoj iri al Turku, kie estas mumi-trola parko kaj ĝenerale vidinda urbo, i. a. ĝemelurbo de Peterburgo), nek mi povas iri al la ĵurnalista forumo en Vilno (Vilnius), kie oni fakte atendas min kaj mian elpaŝon pri reta ĵurnalismo.
Mi ege malĝojas pri la damna dispartiga sistemo, kiu formiĝis en la mondo dum miljaroj. Mi komprenas, ke en moderna mondo apenaŭ eblas eksigi la limojn inter ĉiuj mondopartoj tuj — mi estus naiva idealisto, se mi pensus alimaniere, — tamen temas ne vere pri tio, sed pri pli homeca funkciado de ambasadejoj almenaŭ. Ekzemple, pri la finnlanda konsulejo en Peterburgo estas ĝenerale konata fakto, ke ĝi estas troŝarĝita: plurcentmetraj vicoj kaj semajnlongaj prokrastoj estas la rekonaĵoj de tiu institucio. La konsulejo povus, ekzemple, agi kiel la nederlanda: redoni la ĉefajn dokumentojn post 2-3 tagoj ekde la ekpeto pri vizo; se tio estus praktikata, mi povus nun preni mian pasporton kaj fari la litovan vizon samtempe kun la finnlanda.
Morgaŭ mi kompilos petskribon al la konsulejo (onidire, la konsulejo almenaŭ ĝustatempe respondas retpoŝtajn petojn), en kiu mi volas priskribi la tutan situacion pri rompiĝo de mia vivo lige kun la viza prokrasto. Espereble la bonkoraj luteranoj inventos, kiel konsoli min.
В. Иванов, 11.05.2008 
Jyri Häkämies, finnlanda ministro pri defendo, porparolis aliĝon de la lando al NATO dum kunveno de „Atlantika Societo“ en Helsinko la 6-an de majo. Laŭ Häkämies, membriĝo de Finnlando kaj Svedio en NATO povas pozitive influi kaj la nordiajn landojn, kaj NATO-n, kaj la rilatojn inter la nordiaj landoj kaj Rusio. Pri tio informas agentejo „Regnum“.
Por iom mildigi la impreson de tia eldiro, Häkämies atentigis:
Mi mem emas pensi, ke nia sperto kaj niaj larĝaj rilatoj kun Rusio povus pli emigi NATO-n al kunlaboro kun Rusio. Ni havas la saman rolon ankaŭ en EU.
Senrilate la detalojn, eventuala aliĝo de Finnlando al NATO certe ne vekos entuziasmon en Rusio, la lando, kies ŝtatajn limojn NATO jam atingis en Estonio kaj Latvio. Malgraŭ alisencaj deklaroj de NATO, en Rusio tiu internacia organizo estas daŭre perceptata kiel specife kontraŭ-rusia.
Foto el „Ruotuväki“, la gazeto de Defenda Ministerio de Finnlando.
В. Иванов, 27.03.2008 Pasinttage mi renove estis en la leciono de la finna, post plensemajna paŭzo. Mi timis, ke oni multon novan lernis sen mi, sed mia reveno tute ne estis pena. Mi daŭre restas inter la kvino de la plej sukcesaj lernantoj.
Post la leciono unu el la kunstudantoj demandis min, montrante per tio sian simpation supozeble: «Kie vi malaperis? Ĉu estas malfacile post la paŭzo? Ĉu bruo en la kapo ne aperas?» Mi respondis, ke ne, ne aperas bruo. Kaj post mediteto aldonis, ke evidente la kurso disvolviĝas iom tro malrapide por mi. Kvankam la ritmo estas tre komforta por mi, mi komprenas, ke mi povus lerni eble duoble pli rapide.
Oni hodiaŭ al ni proponis, ĉar ni estas elstare bona grupo (aŭ ĉar tio estas komerce bona ideo) en junio kunvojaĝi al regula lernejo «Osaan itse» (Mi povas mem), kiun Sampo Keskus (organizo, ĉe kiu mi studas la finnan en Peterburgo) kunorganizas en la finna urbo Mikkeli. La prezo de la semajnlonga lernejo estas modera, kaj mi eble iros.
En la foto: Marimekko-sako de la instruistino.
|
|
|
