Mia sinprezento el [denask-l]


Jen la teksto de mia sinprezento, kiun mi sendis al [denask-l], la retpoŝta grupo, dediĉita al denaskismo:

Mi nomiĝas Slavik IVANOV, mi loĝas en Rusio, eble iuj konas min pro Esperantista agado kadre de internacia grupo «Esperanto@Interreto» kaj junularaj sekcioj de REU kaj UEA. La du atingoj, pri kiuj mi tre fieras, estas IJK-2004 en Rusio (mi estis en la organiza teamo kaj estis ĉeforganizanto de la peterburga parto) kaj paĝaro (plejparte ruslingva) http://e-novosti.info, kiu inter esperantistoj estas konata kiel, eble, plej aktiva reta neretpoŝta forumo en/pri Esperanto — http://e-novosti.info/forumo

Mi naskiĝis 20 maj 1978. Mia edzino Natalja estas de la sama jaro. Certagrade sub mia influo ŝi interesiĝis pri Esperanto ankoraŭ antaŭ nia geedziĝo — kaj bone komprenas la lingvon, kvankam parolas ne ĉiam sufiĉe ĝuste kaj facile.

Ni havas filinon Marija (Maŝa), kiu estas preskaŭ sesmonata nun (naskiĝis la 24-an de decembro 2005). Triope ni loĝas en Sankt-Peterburgo, rusia «norda ĉefurbo».

Esperanto ofte aperas en nia hejmo en la formo de muziko, revuoj ks. Ekde naskiĝo de Maŝa ĝi ankaŭ aperas, kiel mia plej ofta lingvo de alparolo al ŝi. La sola jam videbla efiko de tio estas, ke la edzino foje ripetas post mi iujn vortojn kaj frazojn, redemandas, kion signifas tio aŭ alio, mem provas ion diri al la filino Esperante.

Mi scias, ke tia maniero ne estas tute ĝusta laŭ klasikaj imagoj pri eduko de dulingvaj infanoj (devus esti disdividita uzo: ekz, mi ĉiam parolas en Eo kaj la patrino — ĉiam ruse). Tamen mi simple ne imagas striktan disdividon. La rusa ja estas por mi denaska kaj ĉefa lingvo: mi ŝatas uzi ĝin kaj multajn sentojn, ŝercojn ktp. povas esprimi nur en ĝi — mi certe ne volus senigi je tio mian filinon. :) Mi eĉ pretis entute rifuzi de la peno iom instrui al mia infaneto Esperanton, sed feliĉe trovis anglalingvan tekston, kies originalon mi perdis, sed la rusan tradukon konservis ĉe http://lingvomania.info/2006/deti-i-smeshenie-jazykov/ La ideo de la teksto estas, ke la gepatroj uzu siajn lingvojn tiel, kiel ili ŝatas tion (do, ankaŭ miksante la lingvojn). La efiko de tio estos, ke ankaŭ la infanoj miksados la lingvojn, tamen kun kompreno, ke temas pri diversaj lingvoj. Do, mi sincere esperas, ke ĝuste tiel okazos. :)

Ekzistas ankaŭ opinio (de Val. Melnikov, esprimita en la forumo ĉe http://e-novosti.info/forumo), ke Esperanto parolata de nur la patro ne povas esti heredita de la infano pro tio, ke la infanoj pli ofte komunikas kun la patrino. Feliĉe (almenaŭ nun) mi havas eblecon sufiĉe multe da tempo pasigi kun la infaneto — tiel ke la tempopasigoj de mi kaj de la edzino se ne egalas, do kompareblas. Krome ja la edzino, ankaŭ en mia foresto, uzas iom da Esperanto.

Mi ĝojas, ke ekzistas tia speciala loko, kie oni povas interŝanĝi spertojn pri hejma uzo de Esperanto, aparte kun infanoj.

Bondezire, Slavik Ivanov

Нет комментариев к Mia sinprezento el [denask-l]

  • Mi esperas, ke ŝi lernos ankaŭ la osetan! Kaj jes, de tiuj aĵoj, kiujn mi legis kaj studis universitate pri lingvoscienco kaj infana lingvo-akiro, estas sekure paroli miksit- kaj/aŭ kelk-lingve al infanoj. Ili lernos post iom da tempo, ke oni uzu nur ĉi tiujn vortojn kune, kaj tiujn aliajn en aliaj okazoj, kaj ke tiu divido oni nomas «lingvon».

    Krome, ŝi estas tre bela (kaj verŝajne ridetema) infano, kara frato. Nepre pli similaspektas al la patrino (haha)!

  • > Mi esperas, ke ŝi lernos ankaŭ la osetan!

    Ŝi nepre scios iom da oseta lingvo, tamen apenaŭ iam ŝi libere parolos en ĝi. La oseta estas por mi malfrue lernita tute ne denaska lingvo, kiun mi timetas libere uzi (pro oftaj uz-eraroj). Krome, en Peterburgo ŝi neniam havos almenaŭ tiom da osetlingva medio, kiom da Esperanta medio ŝi havos.

    Tamen ja la osetaj frazoj sonas en nia hejmo, ankaŭ la patrino ellernis kelkajn vortojn kaj unu porinfanan verson (pri kato) — kaj ĉiam citas ĝin, kiam nia blanka kato venas al videbleco. Do, kredeble, iom da oseta Maŝa ja scios iel ajn.

    > ŝi estas tre bela

    Ja! :) Okulfrape! :)

    > (kaj verŝajne ridetema)

    Ne tre, sed al mi ŝi tre ofte ridetas. :) Tio feliĉigas.

    > Nepre pli similaspektas al la patrino (haha)!

    Kiam ŝi ĵus naskiĝis, mi vidis ŝin la unuan fojon — kaj mi tre bone memoras la strangan senton de rekono: ŝi ege multe similis tiam, tuj post la nasko, diversajn homojn el la parencaro de mia patro. Tamen mi konsentetas kun vi — ankaŭ de la patrino estas multo, kaj tio pli kaj pli videblas.
    Iel ajn Maŝa ne perdos: ni ambaŭ estas belaj gepatroj, mi aŭdacas fanfaroni. :)

Оставить ответ

Вы можете использовать эти HTML тэги

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Amikeco.ru попытается взять ссылку на вашу последнюю запись по указанному выше адресу

Реклама

Предложения